Wednesday, September 20, 2017

ஒரு இருமலின் கதை..2. Finish,the end .

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
1950ஸ்   பெண்கள்.
ஒன்றும் பதில் சொல்ல முடியாத  சவுந்திரத்துக்குக் கணவரின் குரல்
தப்பிச் செல்ல வழியானது.
மூ ன்று மாதங்கள் ஆகியும்  சரியாகாத வலி யை நொந்து கொண்டு
மாடிப்படியருகில் நின்று என்ன மா வேண்டும் என்று வினவினாள்.

நல்ல பாண்ட், ஷார்ட், ஜாக்கெட் எல்லாம் வேணும்.
இன்னிக்கு கிளப்பில்  மீட்டிங் என்று குரல் வந்தது
இறங்கி வந்து கொண்டிருந்த மகனிடம்
அப்பாக்கு எடுத்துக் கொடு கண்ணா என்று தயவாகக் கேட்டுக் கொண்டாள்
அவனும்   அப்பாவுக்கு உதவ உள்ளே சென்றான்.

அனைவரும் வெளியே சென்ற பிறகு நிதானமாக
உட்கார்ந்த  சவுந்திரத்துக்குக் கணவனின் எழுபதாவது பிறந்த நாள் வருவது நினைவுக்கு வந்தது.

அவர் ஹோமம் செய்வதற்கெல்லாம் ஒத்துக்க கொள்ள மாட்டார் என்பதும் தெரியும்.
கோவிலில் தரிசனம் என்று பூர்த்தி செய்யலாம்  பிறகு அவர் தன நண்பர்களோடு   பார்ட்டி வைத்துக் கொள்ளட்டும் என்று முடிவு செய்தாள்

மாலையில் ஒவ்வொருவராக வந்து அவரவர் அறையில்
உணவுக்குப் பின் அடைந்து கொள்ளவும், சவுந்திரம் மெதுவாகக் கணவரிடம், அவர் பிறந்த நாள் திட்டத்தைச் சொன்னார்.
 நல்ல மனநிலையில் இருந்தவர் சரி என்று சொல்லி மாடிக்குச் சென்றார்.
அடுத்த நாள் காலையிலும்
அதே இருமல், பல் தேய்க்கும் கர்ஜனை  .,கமறல், இத்யாதி நிறைவேறியது.
இன்னும் கனை த்த வண்ணம் இறங்கி வந்தார் வாசுதேவன்.
பின்னால் சுருங்கிய முகத்துடன் மருமகள்.

கணவர் தன வண்டியை எடுத்துச் செல்லும் வரை காத்திருந்த சவுந்தரம் ,
 மாலதி, அப்பாவுக்கு மூச்சு விடமுடியாமல், பக்கத்தில் ஆஸ்பத்திரியில் அட்மிட் செய்த போதுதான் அவரது நுரையீரல் பாதிப்பு தெரிந்தது
அப்பொழுது டாக்டர் சொன்ன அறிவுரைகளைக் கடைப் பிடித்து வருகிறார்.
இந்த ஆறு மாதமும், அவர் பக்கத்தில் இல்லாமல் நான் கீழே நிம்மதியா இருக்கேன்னு நினைக்கிறியா.
ஒவ்வொரு நாளும் அவர் எழுந்திருக்க கொஞ்ச நேரம் சென்றாலும் மனம் படபடக்கும். பிறகு பல் தேய்த்து, சளியை வரவழைத்து சுத்தம் செய்யும் சத்தம் கேட்டால் தான் எனக்கு நிலை கொள்ளும்.
என் ஆதாரசுருதியே இந்த இருமலும் அவர் விடும் குறட்டை சத்தமும் தான்.

நான் பழகிவிட்டேன்.

நீங்கள் கஷ்டப் பட வேண்டாம். இதே தெருவில் இன்னொரு ஃ பிளாட், விற்பனைக்கு வருகிறது. தென்னை மரம் பால்கனி என்று அழகாக இருக்கிறது.
இந்த ஆவணி மாதம் நீங்கள் அங்கே போய் விடலாம்.
இதே மாமியே உனக்கு உதவி செய்ய வந்துவிட்டுப் பிறகு இங்கே வருவார். கவலைப் படாதே என்றால் ஆதரவாக.
மாலதிக்கு கண்ணில் நீர்.
சரிம்மா. உங்கள் அளவுக்கு எனக்கு இன்னும் புரிபடவில்லை. ஆனால் உங்களை மாதிரியே பொறுமையாக இறுக்கப் பழகிக் கொள்கிறேன் என்றாள் .
சிக்கல் விடுபட்டது.
உண்மையில் நடந்தது வேறு.
கதைக்கு மங்கலம்   தான் தேவை என்று எனக்குத் தோன்றியது. நன்றி நண்பர்களே.



Tuesday, September 19, 2017

ஒரு இருமலின் கதை

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்


+++++++++++++++++++++++
1995 இல்  அம்மாவின்  ஒன்றுவிட்ட சகோதரியின் கணவருக்கு ஓயாத இருமல்.
நெஞ்சில் கபம். சின்ன வயதில் நிமோனியா வந்ததிலிருந்து வெகு ஜாக்கிரதையாக இருப்பார்.
ஒரு பெண்ணும் ஒரு மகன் என்று செழிப்பான குடும்பம். இந்திரா நகரில் வசதியான பங்களா.

எல்லோரும் ஒவ்வொரு அடுக்கில் குடி இருப்பது போல அந்த நாளிலியே 
  வாசு கட்டி வைத்திருந்தார்.
பெண் மட்டும் டெல்லியில் வாசம்.  
குழந்தைகள். பேரன் பேத்திகள். என்று ஆளுக்கு இரண்டு
வாசு என்கிற வாசுதேவன் நல்ல உயர் பதவியிலிருந்து ரிடயர் ஆகி,
சென்னை ரொடீனுக்கு செட்டில் ஆனார்.
ப்ரிட்ஜ் க்ளப், நடைப் பயிற்சி, அளவான  சாப்பாடு
என்று கம்பீரமாக இருப்பார். எப்பொழுதும் ஒரே போல இருந்தால் வாழ்க்கை என்று எப்படி அழைப்பது
சோதனையாக சௌந்தரம்,,அம்மாவின் கசின் 
கீழே விழுந்து முழங்காலில் முறிவு என்று ப்ளாஸ்டர்...போடும்படி ஆச்சு.
 மாடி ஏறிப் போய்ப் படுக்க முடியாது. கீழேயே 
Day bed ஒன்று வாங்கி அங்கிருந்தே குளியல் அறை,சாப்பாடு எல்லாவற்றையும் அமைத்துக் கொண்டார். துணைக்கு சமையல் செய்யும் அம்மாவும் இருந்ததால் 
எல்லாம் சௌகர்யமானது.
ஒரு பிரச்சினை, வாசுமாமாவுக்குச் சரியாகக் கவனிப்பு இல்லை.

மனைவி இல்லாமல் அவருக்கு ஒன்றும் செய்ய ஓடாது.
போதாதற்கு சளி,ஜுரம் எல்லாம் வந்தது.
பிள்ளைக்கோ ,மருமகளுக்கோ
நின்று நிதானித்துக் கவனிக்க முடியவில்லை.
அவர் குணமும் அப்படித்தான். சௌந்திரம் என்று 
குரல் கொடுத்த வண்ணம் இருப்பார்.
காய்ச்சலுக்கு வைத்தியரிடம் போய் வந்து மருந்து எல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்தார்கள்.
காய்ச்சல் சரியானாலும் இருமல் நிற்கவில்லை.
 காலை எழுந்ததும் இருமல் ஆரம்பிக்கும்.
அதுவும் காலைக்கடன் களைக் கழிக்க அவர் செய்யும் சப்தம்
கீழே சௌந்திரத்துக்குச் சிரிப்பு வரவழைக்கும்.
வீடே அதிரும் அந்தப் பல்லைத்தேய்த்து விட்டு வருவதற்குள்.
கீழே வந்து  முதல் டிகாக்ஷன், புதுசாக் காய்ச்சின பால், அளவாகக் கலந்து 
 சௌந்திரம் மேற்பார்வையில் சமையல்கார மாமி
கொடுத்தால் தான் அவருக்குச் சரிப்படும்.
அன்று அவரிடம் கேட்டுப் பார்த்தாள் சௌந்திரம். நீங்களும்
கீழேயே படுத்துக் கொள்ளலாம். லைப்ரரி இருக்கும் இடத்தில் உங்கள் கட்டிலைக் கீழே கொண்டுவந்து போட்டுக்கலாம். ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் இருமும் போது
எனக்கு சிரமமாக இருக்கு. ஏதுவும் உதவி செய்ய முடியவில்லையே என்று தோணுகிறது
என்றாள் மெதுவாக.
 அதெல்லாம் என்னால் முடியாது. கீழே எனக்குத் தூக்கம் வராது என்றவரை அயற்சியுடன் பார்த்தாள் சௌந்திரம்.
அடுத்த நாள் கீழே இறங்கி வந்த மருமகள் முகத்தைப் பார்த்து
என்னமா உடம்புக்கு முடியலையா என்றாள்.
அப்படி இல்லைமா, காலையில் எழுந்திருக்கும்போதே
அப்பா இருமல்தான் குழந்தைகளையும் என்னையும் எழுப்புகிறது.
மெதுவாகப் பல் தேய்க்கக் கூடாதாம்மா.
எதுக்கு இத்தனை சத்தம்.என்றாள் மருமகள்.
சௌந்திரத்துக்குப் பிரமிப்பானது. தொடரும்.😃😃😃

Saturday, September 16, 2017

இசை கேட்டால் புவி அசைந்தாடும்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
Wood Metal Gramophone Decor With Musical Blend
சமீபத்தில்  டவுன் டவுன்  சிகாகோ போயிருந்த பொது, ஒரு மியூசிக்லஸ் கடைக்குள் நுழைந்து விட்டேன்.
அவ்வளவுதான் உலகமே மறந்து. என் ஆரம்ப கால இசையிலிருந்து அதுக்கு முன்னால்  வந்த எத்தனையோ அருமையான இசைத்தட்டுகள்.
ஒவ்வொன்றாக எடுத்துத் தடவி மகிழ்ந்தேன். மிகப் பழைய இசைத்தட்டுகள் என்பதால் விலை மிக உயர்வு.
க்ஷண நேர பித்தத்தில் ஆயிரம் டாலரை அள்ளிவிட
நமக்கு மனசு வருமா.

அழகாக ஒரு  டூர், சுற்றி வந்தோம். அந்த ஏக்கத்தை அங்கேயே
விட்டுவிட்டு,
வெளியில் வரும்போது , அம்மாவோட அம்மா வீட்டில் இருந்த கிராமஃபோன்,  அதில் கேட்ட எம்.எஸ் , தாண்ட பாணி தேசிகர் பாடல்கள், மதுரை மணி அய்யர் எல்லாம் நினைவிலிருந்து பேரனிடம் சொல்லி வந்தேன்.
உனக்குத்தான்  ஆங்கிலப் பாடல்கள் பிடிக்குமே பாட்டி. என் வாங்கலைன்னு கேட்டான்.
நீ எல்லாம் என்ன செய்யறேன்னு  கேட்டேன். என் செல் ஃபோனில்
எல்லாம்   டவுள் லோட் செய்துப்பேன். காதில் மாட்டிக் கொண்டால் போதும் என்றான்.
பாட்டிக்கு  அப்படி வேண்டாம் கண்ணா.
ஏற்கனவே  சிறிய வயதில்  வாங்கின எல்பி ரெக்கார்டுகள் எல்லாம் உருமாறி அழிந்து போயாச்சு.
அதைப் பார்க்கும் போது ,நாம் எத்தனை விதமாக ஒவ்வொரு பொருளையும் இழக்கிறோம் என்று தோன்றிவிட்டது.
அதனால் நோ மோர்  பையிங்  என்று சிரித்தேன்.

எஸ் ,யு ஆர் ரைட் என்று ஒத்துக் கொண்டான்.
நானும் என் செலவுகளைக்  கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளணும் என்று சிந்தனை வேறு ஓடியது  அவன் மனதில்.
என்னை மாதிரி அவன் இருக்க மாட்டான். சாமர்த்தியசாலியும் கூட.
இப்பொழுது எல்லாமே இணையத்தில் இருக்கும் போது , இதை போல
அனாவசிய செலவுகளைக் கண்டிப்பாகக் குறைக்கலாம்.
புத்தகம் வாங்குவதிலும் இதைக் கடைப்பிடிக்கப் போகிறேன்.
இணையத்தில் மின்னணுப் பதிவாக வெளிவரும் புத்தகங்கள்
அனைத்தும் அருமை. அதுவும் நமக்குத் தெரிந்தவர்களின் படைப்பு
என்றால்  கேட்கவே  வேண்டாம்.
நம் காதுகளுக்கும் ,கண்களுக்கும், அறிவுக்கும் விருந்து படைக்கும் அனைவருக்கும் நன்றி.

Sunday, September 03, 2017

Madras mom and Billy Walker.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
இது ஒரு மலரும் நினைவு(!).ரஸ வாசனையொடு வருகிறது
எங்கள் மகளின் முதல் பிரசவத்துக்குப் போன்போது விமான நிலயத்தில் இறங்க்கினதிலிருந்தே உதவிக்கு வந்த மாமியாரைப் பார்த்துக்கொள்வது எங்க மாப்பிள்ளைக்கு (பெரிய) கவனித்து செய்ய வேண்டிய விஷயமாகி விட்டது.
பெட்டியை இறக்கி,ஆவக்காஇ வாசனையை சமாளித்து,
ஜெட் லாகினால் தூங்கி வழியும் என்னை இன்னுமொரு கனெக்டிங்க் விமானத்தில் ஏற்றியதும் தான் அவருக்கு நிம்மதி.
அப்பவே அவருக்கு தோன்றி இருக்கணும் ,இது உதவிக்கு வந்து இருக்கா உபத்திரவத்துக்கு வந்து இருக்கா என்று.
பாவம் ஜெண்டில்மேன். ஒண்ணும் கண்டுக்கவில்லை.
அடுத்த தளத்தில் இறங்கி வீடு வந்து பெண்ணைப்பார்த்து
களித்து, விசாரப்பட்டு(எல்லா அம்மாக்களும் செய்வது தானெ)
சூட்கேசைப் பிரித்தால்... ஆவக்காய் ஏன் அவ்வளவு சுகந்தம் பரப்பியது என்று தெரிந்தது.
மூடி நெகிழ்ந்து சாறு சிந்தி ஒரே மணம் தான். இரண்டரக்கலந்து விட்டது ஆவக்காய் நான் சீமந்ததுக்காக வாங்கி வந்த பொருட்களோடு.
எங்கள் மகளும் மகா பொறுமை சாலி. போனா போறதும்மா. இங்கெ கூட வாங்கிக்கலாம் என்று சொல்லி விட்டாள்.
வீட்டை சுத்தி பாரும்மா ,இதுதான் உன் ரூம் என்று காண்பித்து அவள் வெளியெ போவத்ற்கு முன்னாலேயெ நான் தூங்கியாச்சு.
அவர்கள் இருவரும் என்னை எழுப்பி சாப்பிட வைக்க செய்த முயற்சி வீண்.
சென்னை கஸ்டம், போர்டிங், ஜெர்மன் நிலய வெய்ட்டிங்க்
எல்லாம் படுக்கையில் விழுந்ததும் தூக்கமாக என்னை கும்பகர்ணியாக்கி விட்டன.
அதே போல் அவர்களுடைய இரவு 1 மணிக்கு என் இடும்பை கூர் வயிறும் விழித்துக்கொண்டது. இருக்கும் இடம் ஏவல், பொருள் புரிய கொஞச நேரம் பிடித்தது.
கூடவே அமெரிக்கா வந்தோமே. அட, ஒரு இடம் பார்க்காமல் தூஙகி விட்டேனே என்று ஒரு சிறு எண்ணம், அத்தோடு பயங்கரப் பசி.
சரி, முதலில் கிச்சன் கண்டுபிடிக்கலாம், பிறகு கவலைப் படலாம் என்று தட்டு தடுமாறி வ ழி தேடி சமையல் அறை அடைந்தேன். ச்விட்ச் தேடும் படலம்,ஃப்ரிஜ் தேடும் படலம் எல்லாம் தனி அத்தியாயம்.:-)

அதிர்ஷ்டவசமாக என் பெண் சொன்னது நினைவில் இருந்தது. ரசம் சுட வைத்தால் வாசனை போய் அவர்களை எழுப்பி விடும் என்று சில் ரசம் சில் சாதம் சில் கூட்டு எல்லாம் ஒரு கதம்பம் செய்து, பசிக்கு சமைத்து வைத்த மகளை வாழ்த்தி, சாப்பிட்டுவிட்டு, சின்க்கில் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து குழாயைத் திறந்தேன்.......
இங்குதான் கதை ஆரம்பம்.
நான் நிரம்ப அமைதியாக வேலை செய்ததாக நினைக்க,அது எப்படி யானையும் வெங்கலமும் சத்தம் செய்யாமல் இருக்கும் என்பதை நிரூபிக்க என் மகளும் மாப்பிள்ளையும் அம்மா என்று கூப்பிட , நான் என்னவோ ஏதோ என்று அவர்கள் உறங்கும் அறைக்கு போக,
அவர்கள் ' அம்மா நீங்கள் படுத்துக்கொள்ளலாம்.
நாளை மத்த விஷயம் பார்க்கலாம்னு சொல்ல,"
நான் சாதுவாக மீண்டும் படுக்கப் போக,காலை
5 மணிக்கு " maintenance, please open the door' என்று ஒரு அதிகாரக் குரல்.
நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாமல் தயங்கித் தயங்கி மாப்பிள்ளை பெண்ணை எழுப்ப,
என்னவோ ஆகிவிட்டது என்று அவர்கள் கீழெ இற்ங்க,
எனக்கு மூச்சே நின்றது ஒரு நிமிடத்துக்கு.
தமிழ் சினிமா அம்மாக்கள் மாதிரி 'ஆ ஆ தந்தியா அய்யொ படிடா யாருக்கு என்ன ஆச்சோ, 'என்று சக தெய்வஙகளைக் கூப்பிடா விட்டாலும் பதைப்பாகத்தான் இருந்தது.
அவர்கள் கீழே இறங்கினதும், என் காதுகள் தண்ணீர் ஓடும் சத்தம் கேட்டு ஹேய் ராம் {அப்போது கமல் படம் வரவில்லை] என்று சமயலறைக்குப் போனால்....
அந்தக் கோலாகலத்தை என்ன சொல்ல.
நான் மூட மறந்த சின்க் குழாய் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து
ரசம், ஏற்கனவே அதிலெ இருந்த சாம்பார்,கூட்டு,சட்னி எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து சமயல் அறை பூராவும் தளும்பிக் கொண்டு இருந்தது.
உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு(அதை எப்படி உயிரைக் கையில் பிடிக்க முடியும்? கேட்காதீர்கள். எனக்குத் தெரியாது) மெள்ள நீந்திக் குழாயை அடைத்து விட்டு நிமிர்ந்தேன்.
பார்த்தால் (நாண்டுக்கிட்டு என்ற வார்த்தை நினைவில் வருகிரதா?) கீழெ குடியிருக்கும் பில் என்பவர், அந்த ஃபார்மிங்டன் ஹில் ஹௌஸ் மெயிந்டினன்ஸ்
ஆளு எல்லாரும் ஒரு 6,7 அடி உயரத்தில் இருந்து என்னை ஒரு எலியைப் பார்ப்பது போல் பார்க்கிரார்கள். இங்கே உங்களுக்கு பிடித்த பிடிக்காத எந்த இன்ஸெக்ட் டும் போடலாம்.
என்ன ஆகீயிருக்கிறது தெரியுமா?
குழாய்த் தண்ணீர் நிரம்பி வழிந்து தரையை ஊடுருவி(அப்படிக்கூட போகுமா) கீழ் வீட்டுக்கு சீலிங்கில் ஐக்கியமாகி , ஊறி, சொட்டு சொட்டு சொட்டுது பாரு இங்கே!! என்று மஞ்சள் கலரில் அவர்களை எழுப்பி, அழைக்க
அவர்கள் மஞசள் மகிமை அறியாதவர்கள் அல்லவா?
பயந்து விட்டார்கள்.
நல்ல வேளை .... என்னோட முன்னோர்கள் செய்த புண்ணியம் ,,911 கூப்பிடலை. நான் பிழைத்தேன்.
என் முகம் இந்த astrix comic character மாதிரி கலர் மாறிக் கொண்டே இருந்திருக்கனும்.
I was mortified!!
அவஙக என்ன சொன்னாஙக தெரியுமா/ OH?! Momm? அப்படின்னு சிரிச்சுட்டு போனார்கள்.

அதிலெருந்து கீழெ எங்க வண்டியை எடுக்கும்போது அவர் பார்க்க நேர்ந்தால் கொஞசம் தள்ளியெ நின்று புன்னகை செய்து விட்டு போய் விடுவார்.
இது தான் இந்த மசாலா மாமின் கதை.






Wednesday, August 23, 2017

மெந்தியக் குழம்பு, அம்மா,நான்...4

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.

ஆண்டா, இங்க வா.
என்னம்மா குழம்பெல்லாம்பண்ணச்  சொல்றே. கசகசன்னு புளி  ஒட்டிக்கும்.

கத்துக்க வேண்டாமா. உனக்குத்தான் குழம்பு பிடிக்குமே.
ஒண்ணுமே பெரிய காரியம் இல்ல.

சரியா வர்லைன்னால் என்னை ஒன்னும் சொல்லக் கூடாது .

யாரும் சொல்லப் போவதில்லை.
நீ முதலில் குமுட்டி அடுப்பில் இன்னும் கொஞ்சம் கரி  போடு சொல்றேன்.
கொஞ்சம் விசிறிக்கொடு.
தணல் மேலே  உருளி யை வைம்மா.
வைத்து  சூடாவதற்கு முன்னால்
வேண்டும்கற சாமான்களை  எடுத்து வச்சுக்கோ.

சரி,
 அஞ்சறைப் பொட்டில என்ன எல்லாம் இருக்கு.
கடுகு, மேந்தியம், மிளகாய் வத்தல்,கடலைப் பருப்பு ,உளுத்தம் பருப்பு, மஞ்சள் பொ டி .
அது அந்தக்கால மர அஞ்சரைப்   பொட்டி .
எல்லாம் ஒரு ஆழாக்கு சமாச்சாரம் கொள்ளும்.

அப்பா   புளி கரைத்துவைத்திருக்கிறார்  இல்லையா

ஆமாம்.

இப்ப நான் சொல்றதை அப்படியே பண்ணனும் சரியா.

சரி சொல்லு.

உருளில நாலு முட்டைக் கரண்டி நல்லெண்ணெய்  விடு.

ஆவி வரதுமா.

முதல்ல   மெந்தியம் போடு.
பொறுமையா இரு. சிவந்தவுடன் கடுகு போடு.
கடுகு வெடிக்கணும்.

ஒண்ணொண்ணா  வெடிக்கிறது,

அதுக்குள்ள மிளகாய் வத்தல்  அஞ்சு எடுத்துக் கிள்ளிப்போட்டு , துவரம்பருப்பு, கடலைப் பருப்பு,உளுத்தம் பருப்பு  எல்லாம்  ரெண்டு ரெண்டு ஸ்பூன் போடு.

பின்னால் இருந்து சின்னவன் பெரியவன்  கிட்ட, முரளி,, ஆண்டாள் மிளகாயைக் கிள்ளறாளாம் ம் என்று   சிரிக்கிறான்.
எனக்கு கோவிக்கக் கூட நேரம் இல்லை.

உடனே மஞ்ச பொடி   போட்டு, புளி  ஜலம் விடு.
 நன்னா கரைத்துக்  கோது இல்லாம  விடணும்.
கையை சுட்டுக்காதே.
இரண்டு தரம் கரைச்சு விட்டியாம்மா.
விட்டாச்சு மா.

தான் ஒன்னும் வேண்டாமா.

வேண்டாம்.
நீ போய் கருவேப்பிலை பறிச்சுண்டு வா.

அடில இருக்கிறதை பறி .
முகத்தைக் கடுகடுன்னு வச்சிக்காதேம்மா.
 சந்தோஷமா தளிகை பண்ணினால்தான்  வயித்து வலி வராது.
ம்ம்.சரி.
கொதிக்கறதான்னு பாரு.
கொஞ்சமா கொதிக்கிறது. அப்பாவை அரிசிமாவு எடுத்துத்தரச் சொல்லு.
பக்கத்தில் பேப்பர் படித்தபடி முகத்தில் புன்னகையோடு
பார்த்துக் கொண்டிருந்த அப்பா மேல் தட்டிலிருந்து மாவு எடுத்துக் கொடுத்தார்.
கொஞ்சம் கரைத்துக் கொடுத்துடுங்கோ. இது அப்பாவுக்கு.

பார்த்துக்கொண்டிடுக்கும் போதே     குழம்பு   ரெடி. மரவையில் இருக்கிற பெருங்காய  ஜலம் விட்டுட்டு   கருவேப்பிலை போடும்மா. அப்படியே அப்பா கொடுக்கும் அரிசி மாவுக் கரைசலையும் விடு . ஆச்ச்சு   போ.
சமத்து.......


அப்பா அந்தக் குழம்பை இறக்கினார்.
உ.கிழங்கு கரேமது  ஆரம்பமாச்சு.

 வாசனை பிடித்தவாறே   பழைய கதை புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன்.

சாப்பிடும்போது கொஞ்சம்  ஆவலாக மற்றவர்கள் முகம் பார்த்தேன் . முரளி ஒருத்தன்தான் நன்னா இருக்குடின்னான்.

ரங்கன் எனக்குப் பசிக்கவே இல்லை, பருப்புப்   பொடி , சாதம் நெய் வி ட்டுக் கொடுப்பா என்று விட்டான்.

பெரிய யாகம் செய்த திருப்தி எனக்கு.
அடுத்த மூன்று நாட்கள் கழித்து பக்கத்தகத்து மாமியிடம்
அம்மா எங்க ஆண்டா நன்னா சமைக்கக் கத்துகொண்டு விட்டாள் என்று சர்ட்டிபிகேட் கொடுத்துவிட்டார் .

  இப்படியாகத்தானே என் சமையல் அறைப் பிரவேசம் ஆரம்பித்தது.



Saturday, August 19, 2017

மெந்தியக் குழம்பு,அம்மா, நான்..3

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

திருமங்கலம்  1958... அப்பாவும் வந்து விட்டார்.  அடுப்புகளும் தயார்.
 விரைவில் அரிசி களைந்து வெண் கலப்பானையில்
போட்டாச்சு. பருப்பும் போட்டாச்சு. அதாவது அப்பாவின் 
வேலைகளைச் சொல்கிறேன்.
 கரி அடுப்பில் அப்பளம் சுடும் பணி ,என்னுது.
முறையே கரிந்த அப்பளம், சிவந்த அப்பளம் ,வெள்ளை அப்பளம் என்று வரிசையாக
பெரிய சம்புடங்களில் போட்டாச்சு.
திருமங்கலத்தில் அப்போது எவர்சில்வர் பாத்திரக் கடை வரவில்லை.
எல்லாவற்றுக்கும் மதுரை போகணும்.
இல்லையானால் சென்னை வருடாந்திர  விசிட்டில் கனமான பாத்திரங்களை அம்மா வாங்கி வருவார்.
அதை அழகாத் துணிகளில் சுற்றி
அம்மா கொண்டு வரும் அழகே தனி.

ஓ..அப்பளத்தை வீட்டூ வீட்டெனே.
 வேலைகள் ஆரம்பிக்கும் போது அம்மா செய்யும் முதல் வேலை 
புளி உப்பு தண்ணீரில் ஊறப் போடுவதுதான்.
ரசத்துக்குத் தனி, குழம்புக்குத் தனி.

எல்லாருக்கும் பிடித்த உ.கிழங்கை அரிவாள் மணையில் 
நறுக்க அப்பா சொல்லிக் கொடுத்தார். 
 ஒவ்வொன்றாக நான் அரிவதற்கு நேரம் ஆயிற்று.
அம்மாவின் குரல்., எல்லாருக்கும்  பழைய சாதம் சாற்றோடு, உப்பு
போட்டு,நல்லெண்ணெய் விட்டுக் கொடும்மா.
 உ.கிழங்கை என்ன செய்யறது. நான் பதில் கத்தல்.
அதை விட்டுடு. அப்பா பாத்துப்பார் என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள்.,
 நான் பழய சாதம் இருக்கும்  பெரிய மூடி போட்ட 
பாத்திரத்துக்குத் தாவியாச்சு.
 பிடித்த வேலை.
கை அலம்பிக்கோ..அடுத்த உத்தரவு. 
சரி ஆச்சு.
 கரைத்து அப்பா,அம்மா,நான், ,முரளி, ரங்கன் எல்லோரும் சாப்பிட்டு
நாகம்மாவுக்கும் கொடுத்தாச்சு.
பாப்பா கை தங்கக் கை என்றபடி அவளும் மெச்சிக் கொண்டாள்.
   சரி அப்பா ரசம், உ.கிழங்கு செய்வார். நீ மெந்தியக் குழம்பு செய் என்றாளே 
பார்க்கணும்.
 குழம்பு செய்யும் பாத்திரம் மஹா கனம் பொருந்திய வெங்கல உருளி.
 சரி .நாளை முடித்துவிடலாம். இன்றைய மொளகூட்டலுக்கு காய் தயார்.
என் பொறுப்பில் மகள் விட்டு இருக்கிறாள். 
 அதைச் செய்யப் போகிறேன். சரியாகச் செய்யணும். தொடரும் பணி.
..

Friday, August 18, 2017

வத்தக் குழம்பும் வெந்தியக் குழம்பும்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
வத்தக் குழம்பும்  வெந்தியக் குழம்பும்
***************************************************************
இரண்டும் ஒன்றல்ல.
வத்தல் போட்டுத், தானில்லாத குழம்பை நாங்கள் வத்தக் குழம்பு என்போம்.
மெ...வெந்தியக் குழம்பில்  பருப்புகள் கலவை சேரும்.
குழம்புப் பொடியும் உண்டு.
புளிக்கரைசலோடு உப்பு, குழம்புப் பொடி,தனியாப் பொடி கரைத்து வைத்துவிடுவேன்.
பிறகு நாலு கரண்டி நல்லெண்ணெய் விட்டு,
மெந்தியம் இரண்டு ஸ்பூன்
அது சிவந்த பிறகு கடுகு, வெடித்த பிறகு,
துவரம் பருப்பு,கடலைப் பருப்பு, உளுத்தம் பருப்பு
எல்லாம் போட்டுச் சிவந்தவுடன் நறுக்கிய, வெங்காயம், வேணும்னால் இரண்டு பூண்டு
போட்டுப்
புளிக்கரைசலை அதன் தலையில்
சேர்க்க வேண்டும். ஒரு கட்டிப் பெருங்காயம் போடலாம். சுண்டைக்காய்
அளவு சொல்லலாம்.
கொதிக்க விட்டுக் கொஞ்ச நேரமானதும்
எண்ணெய் பிரியும் நேரம் கருவேப்பிலை ,கொத்தமல்லி சேர்க்கலாம்.
பூர்த்தியாகிறது வெ..மெ குழம்பு..

இதையே, வறுத்த பருப்புகளை அரைத்தும் சேர்க்கலாம். இந்தக் குழம்புக்கு, நிலக்கடலையை வறுத்துப் போட்டால் அமிர்தம்.

அப்பளம்  பொடித்துப் போடுவதும் உண்டு.

Thursday, August 17, 2017

மெந்தியக் குழம்பு,நான்,அம்மா...

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
....
-------------------------------------
--------------------------------------.
இன்று மெந்தியக் குழம்பு செய்யும் போது முதன்முதலில் அம்மா சொல்லி (மஹா பொறுமை .பாவம்.) நான் செய்த நாள் நினைவு வந்தது.
ஆண்டா... என்று மென் குரல் என்னை அதிகாலையில் எழுப்பினால் ஒரே ஒரு காரணம். அம்மா விலகி இருக்க வேண்டிய நாட்கள்.
வரும் பாரு ஒரு கோபம். .. போம்மா ,அவன்கள் ரெண்டு பேரையும் எழுப்ப வேண்டியதுதானே. மாட்டேன் என்று திரும்புவேன். 10 வயதுக் கோபம்.
இல்லம்மா நல்ல பொண்ணு பல் தேய்சசுட்டு வா, கரி அடுப்பு, விறகடுப்பு எல்லாம் அப்பா ரெடி பண்ணிட்டு ,காய்கறி வாங்கப் போயிருக்கிறார். நீ பாலாவது காய்சசுமா.
மனமில்லாமல் கிணற்றங்கரை போய்த் தண்ணீர் எடுத்து பல் தேய்தது , பெருமாள் முன்னம் நின்று சாந்தாகாரம் சொல்லி, சமையலறைக்குள் நுழைந்தாச்சு.  

மெ கு, நான் அம்மா..2
****************************************
 கரியடுப்பில் அப்பா கரியை நிரப்பி, அடியில் எரு வரட்டியை 
கெரசினில் தோய்த்து வைத்திருந்தார்.
ஒரு விளக்கு பக்கத்தில் எப்பவும் இருக்கும். 
 ஈர்க்குச்சியில் முதலில் பற்ற வைத்து அடுப்பைப் 
பற்ற வைக்கவேண்டும். அதே போல விறகு அடுப்பில் கட்டை விறகு,
சிராய்த்துண்டுகள் மேலாக அடுக்கி வைதிருக்கும். அதே எரு விராட்டியால் 
அங்கேயும் பற்ற வைக்கணும்.
அது நிதானமாக எரிய ஆரம்பிக்கும் போது வெங்கலப் பானையில் தண்ணீர் பிடித்து வைக்க வேண்டும்.. கொடி அடுப்பில் பருப்புக்கான பாத்திரத்தில்
தண்ணீர் வைத்து, து.பருப்பைப் போடவேண்டும்.

அன்று சனிக்கிழமை யாதலால் ,அம்மாவுக்கு எனக்கு டிரெயினிங்க் கொடுக்கத்
தோன்றிவிட்டது.
கரியடுப்பில் பாலைக் காய்ச்சு, முற்றத்திலிருந்து குரல். 
சரி வச்சுட்டேன். கையில இருக்கிற விகடனைக் கீழ வச்சிடு. பால் பொங்கிடும்.

திருட்டு முழியுடன் அம்மாகிட்ட அந்தப் புத்தகத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வரவும்
 பால் பொங்கவும் சரியாக இருந்தது.
மூணு டம்ப்ளரில் பாலை விட்டு கோகோ போட்டுக்கோ.
திப்பி திப்பியாக கோக்கோ பாலைப் பார்த்துத் தம்பிகள் 
சுணங்கினார்கள்.

ஃபில்டரில் டிகாஷன் இருக்கா பாரு. 
  ம்ம் ம். இருக்கு
 பால் சூடாக இருக்கும்போதே எனக்குக் கொஞ்சம் காப்பி கொடுக்கிறயா.
 எனக்கு ஓன்னு கத்தணும் போல இருக்குமா என்றேன்.
அப்புறம் கத்திக்கோ, முதல்ல பாலைக் குடி
பிறகு எனக்குக் காப்பி.
அப்பா வெளியில் சாப்பிட்டு வந்துவிடுவார்.

சரி.
ஆச்சு.
கையைச் சுட்டுக் கொண்டாயா
ஆமாம்.
பிடி துணியே இங்க இல்லை.
வெளில நாகம்மா வந்திருக்கா பாரு.
அவளுக்கு நேத்துப் பாத்திரத்தைக் கொண்டு வந்து போடு.
இந்த வேலைக்குத் தம்பிகள் வந்தார்கள்.

அக்கா கிட்ட இந்தத் துணிகளைக் கொடு ராஜா
என்று நாகம்மா கொடுத்தனுப்பிய துணியை வைத்து
அப்பா வரக் காத்து இருந்தேன். தொடரும்.



தொடரும்.

Sunday, August 13, 2017

வேப்பமரமும் மகிழம்பூ மரமும்.

மகிழம்பூ 
வேப்ப மரம்.
மகிழ மரம் ,வகுளம் 
எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.

  முன்னொரு காலத்தில் எங்கள் வீட்டில்  சுற்றுச்சுவரை ஒட்டி  வேப்ப மரம் ஒன்றிருந்தது.
அதன் அடிப்பாகம் ஒருவர்  சுற்றி வளைக்க முடியாத அளவு பெரியதாக இருந்த நினைவு.
  எங்கள் சிங்கம், தண்ணீர்ப் பஞ்ச நாட்கள் 1983 இல் வந்த பொது பழைய  கார்ப்பரேஷன் குழாய்களை அகற்றி புது குழாய்கள் போட முடிவு செய்தார். நாம் தான் ஒரு ப்ளம்பரை கூப்பிட்டு  அதை செய்ய மாட்டோமே .
 தானே நிலத்தில் பள்ளம் தோண்டி,  பழைய  குழாய்களை அகற்ற ஆரம்பித்தார்.

ஒரு மூன்றடி ஆழத்தில் இருந்த குழாய்கள்  இற்றுபோயிருந்தது தெரிய வந்தது.
குழாய் முடியும் இடத்தில் வேப்ப மரத்தின் வேர்கள்
தடுத்துக் கொண்டிருந்தன.

புதுக் குழாய்  போட வேண்டுமானால்  வேர்களை அகற்ற வேண்டும். அதுகூடப் பெரிதில்லை.
 மரத்தின்  ஆணி வேர் மிகப் பெரிய அளவில் தட்டுப்பட்டது. அது நீண்டு கொண்டே போய் வீட்டின் அடித்தளத்துக்குப் போவதைக் கண்டு பிடித்தோம். அடுத்த வீட்டிற்கும் போய் விட்டது இந்த வேர். மிகப் பெரிய பிரச்சினை எங்களை எதிர்நோக்கியது.
  ஒருபக்கம் 70 ஆண்டு பழைய மரம். இன்னொரு பக்கம் ...
வீட்டின் பாதுகாப்பு. மாமியார் இவர் எல்லோரும் கலந்து ,மிகுந்த மன வருத்தத்துடன் மரத்தை வெட்டும் முடிவுக்கு வந்தார்கள்.
 மரவெட்டியை அழைத்து போது , ரொம்பப் பெரிய மரம் சார்,இரண்டு நாட்கள் தேவைப்படும். அதுவும் வேரை  எடுக்க மாட்டோம் என்று அட்வான்ஸ் பணம் வாங்கி கொண்டு போய்விட்டார்.
அன்று பூராவும் அந்த மரத்துடனேயே  எல்லோரும் இருந்தோம். அதில் ஊஞ்சல் காட்டியது. பழைய வீட்டில் இருக்கையில் மர  வீடு கட்டினதெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார், குழந்தைகளும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.
மறு  நாள்,வெட்டும் சத்தமும், ரம்பம் கொண்டு அறுக்கும் சத்தமும் எங்கள் மனதைக்  காயப்படுத்தின .
ஒரு லாரி நிறைய வேப்பமரத் துண்டுகள்.
 அதற்கு மேல் எடுக்க முடியாதவற்றை சென்னை கார்ப்பரேஷனுக்குப் பணம் கொடுத்து அப்புறப் படுத்தினோம்.
பிறகு இவர் அந்தப் பள்ளத்தில் இறங்கி மூன்று நாள் உழைத்து,மரத்தின் வேரை  எடுத்தார்.
 இரண்டடி அகலமும்  நான்கு  அடிகள் நீளமும் கொண்ட இரு துண்டுகள் கிடைத்தன. ஒன்று இன்னும் வீட்டின் பின்புறம் இருக்கிறது.
இன்னொன்றை  நன்கு  பாலிஷ் செய்து பத்திர படுத்தி
வீட்டிற்குள் அலங்காரமாகக் கொலு பொம்மை போல் நெடு நாட்கள் இருந்தது படம் கிடைத்தால் போடுகிறேன்.

நெடுநாள் வேறு பல செடிகளுக்கு இடமாக இருந்த அந்த நிலத்தில் 2013 செப்டம்பர் மாதம் நான் ஆசைப்பட்டேன் என்று மகிழ மரக்கன்றை வைத்தார்,
இப்போது அது அன்றாடம் பூச் சொரிகிறது.
குனிந்து எடுக்கத்தான் தெம்பில்லை. ராணி கொண்டு வந்து கொடுத்தால்  இறைவனுக்கு அர்ச்சனைப் பூக்களாக  உபயோகித்தேன். வீடெங்கும் நல்மணம் .
ஒரத்தில்  இருப்பது தான் வேர்.

Saturday, August 05, 2017

நானும் புதிய சமையல் முறைகளும் 1966

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.

ரசமான  பதிவுகள் போடும் கீதா சாம்பசிவம்
அவர்கள் பதிவில் புது ரசம் பற்றிக் குறிப்பு பார்த்தேன்.

திருமணமான புதிதில் எனக்கு சமையல் கற்றுத்  தந்தவர்கள்
 சில நல்லவர்கள்.
அம்மாவீட்டில் அப்பா  கைமணத்திலேயே ருசி கண்டு, அவசரக் குறிப்புகள் சில அம்மா கைப்பட எழுதிகே கொடுத்ததை வைத்துக் காலம் ஓட்ட ஆரம்பித்தவள்,
சிங்கம் படும் பாட்டை மனதில் கொண்டு கொஞ்சம்

அக்கறை காட்ட ஆரம்பித்த ஒரு நாலு மாதங்கள் கழித்து.

மதியம் சாப்பிட வருபவரை முதலில் சாப்பிடச் சொல்லி முகத்தைப் பார்த்திருப்பேன்.
பரிதாபமாக  அவர் முகம் மாறினால் நான் அந்த சாமையைச் சாப்பிட மாட்டேன். வெறும் தயிர் சாதம் போதும் என்று
அப்பளம் துணையோடு பசி போக்கிக் கொள்வேன். இரவு வரும்போதே ஏதாவது  சாப்பிட வாங்கி வந்துவிடுவார்.

இந்தக் கதையெல்லாம் கொஞ்ச நாட்களுக்கு.
1966 ஆடி
சேலத்துக்கு  இட மாற்றம்  ஆனது.
நான் இரண்டானேன். பசி அதிகமாக என் சமையலை
முன்னேற்ற வேண்டிய  கடமை வந்தது.
தோதாக அமைந்தாள்   சின்னப் பொண்ணு. அதுதான் அவள் பெயர்.
 ஒரு நாற்பது வயதிருக்கும்.
உணக்கியா சாப்பிட  ஆசையில்லயா.. அம்மிக்கல்லு வாங்கியாறேன் . அரைச்சு சமையல் செய் , குட்டி  அம்மிக்கல்லும், குழவியும்  கொண்டு வந்து போட்டுவிட்டாள் .

அம்மி ரொம்பப் பிடித்தது. பருப்புத் தொகையில் , தேங்காயத் துகையால், மிளகு குழம்பு ,காரக்  குழம்பு என்றெல்லாம்   செய்து கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

பூண்டு பழகக்  கொஞ்ச நேரம்  ஆச்சு.,
மருந்தாக எடுத்துக் கொள்கிறோம் என்ற நினைவில்  சாப்பாடு உள்ளே போனது.
அப்பொழுது சின்னப் பொண்ணு கற்றுக் கொடுத்தது ஈஸி ரசம்....

புளி , தக்காளி, கொத்தமல்லித் தழை, கருவேப்பிலை, துவரம்பருப்பு, சீரகம், மிளகு, பூண்டு, தனியா, எல்லாவற்றையும் ஒன்றாக வறுத்து, பெருங்காயமும் சேர்த்து  அம்மியில் கொட்டும் பொழுதே பசி வயிற்றைக் கிள்ளும். கூ டவே சிறு வெங்காயத் துண்டுகளும் சேர  அமோக மணம்

அரைக்க அரைக்க மேலே வரும்.
 வெழுமூன அரைத்து   ,மிச்சம் இருக்கும் பொடிகளையும் அம்மியிலிருந்து வழித்தெடுத்து
தண்ணீரில் கரைத்து  , வாணலியில் நல்லெண்ணெய் விட்டுக் கடுகு,சீரகம், வத்தல் மிளகாய் போட்டுத் தாளிக்க வேண்டும் அடுப்பில் ஏற்றிக்  கொதிக்கும் போது உப்பு சேர்க்கலாம்.

ஒரு இன்ஸ்டன்ட்  ருசி ரசம் ரெடி.
ஒரு வருடம் கழித்து மீனாக்ஷி அம்மாள் அவர்களின் சமைப்பது எப்படி  புத்தகக் கடையில் மூன்று பாகங்களாக வாங்கிய பிறகு ஒரு புது உலகமே வந்துவிட்டது.
மனம் நிறைந்த வணக்கங்கள் அந்த அம்மாவுக்கு.



Friday, August 04, 2017

ஜெய லக்ஷ்மி என்னும் என் தாயார்...

 லக்ஷ்மி என்ற சொல்லுக்கு என்னைப் பொறுத்த வரையில் அர்த்தம் என் அம்மா தான்.

  முதன்முதலில் கால்ண்டர் லக்ஷ்மியை பெரிய ஃப்ரேமில் வடிவு செய்து என் தந்தை பூஜை அறையில் மாட்டிய போது ,அப்பாவிடம் கேட்டது நினைவுக்கு வருகிறது வரைந்தவர் நம் அம்மாவைப் பார்த்திருக்கிறாரா என்பதுதான். அப்பாவுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் என்று சொல்லி
முடியாது.

 அவளும் தன் தாமரை விளக்கில் வெள்ளி தவறாமல் விளக்கு பூஜை செய்வாள். பால் பாயசம் உண்டு. 
அப்பாவின் சுந்தர காண்டம் உண்டு.
 எனக்கும் குரு முகமாக விளக்குப் பூஜை செய்யக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள். இந்த அடங்காப் பிடாரியும் அடங்கி வணங்கியது அந்தத் தெய்வத்தை.

தம்பி தன் சினேகிதன் கொடுத்த பெரிய லக்ஷ்மி படத்தை ஒரு நாள் பரிசாகக் கிடொத்தான். அவளுக்கும் அழகான ஃப்ரேம் வாய்த்தது.
 ஒரு கொலுவுக்கு 20 ரூபாயில் லக்ஷ்மி பொம்மையும் கொண்டுவந்து கொடுத்தான்.
அக்கா வாழ்வில் பொன்னும் பொருளும் குவிய வேண்டும் என்பதில் அவ்வளவு ஆர்வம்.
உண்மையான பக்தியுடன் என்  லக்ஷ்மியைப் பூஜித்தேன்.
வளம் பெருகியது.
 பெற்ற மக்கள் பூரிக்கும் படியாகப் படித்து முடித்து வாழ்வும் அமைத்துக் கொண்டார்கள்.

 என் அம்மா வருடா வருடம் ஏதாவது ஒரு லக்ஷ்மி ரூபத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பாள். அவள் கை என்றும் வற்றியதில்லை.
இதயமும் விசாலம்.
வாழ்வில் சோதனை மேல் சோதனை வந்தும் 
அவள் தன் தெய்வத்தைப் பூஜிப்பதை நிறுத்தவே இல்லை.
மகனையே இழந்தவுடன்  மலைத்தாலும் மனம் கோணி தெய்வத்தைச் சபிக்கவில்லை.

பூமா தேவியைப் போல் துயரம் காத்தாள்.
தவக்கோலம் கொண்ட அம்மன் போல ,மெய்யடக்கி உயிரையும் தியாகம் செய்தாள்.

 அவள் கொடுத்த  அத்தனை 


தெய்வ  உருவங்களையும் பார்க்கிறேன்.
 எல்லாவற்றுக்கும் மேலே   என் தாய். அவள் தான் என் லக்ஷ்மி. அம்மா வணக்கம். உன் பரம்பரையைக் காப்பாற்று. எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.



Wednesday, August 02, 2017

ஆடாத நீர் நிலைகள்.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்........ ஆடி பதினெட்டு வருகிறதென்றால் அத்தனை உற்சாகம் வரும்.
அத்தனை நீர் நிலைகளுக்கும் போகாவிட்டாலும் காவிரித்தாயின் படத்தையாவது கண்டு களிப்பதுவும்,
வீட்டுக் கிணற்றுக்குப் பூஜை செய்வதும், கலந்த சாதம் செய்வதும்
  அமர்க்களமாக இருக்கும்.
தண்ணீரின் அருமை அறிந்தவர்களாக இருந்தோம்.

இன்று பழையதை நினைத்துப் புழுங்க வைத்துவிட்டார்கள் மனித உருவில் வந்த
  அசுரர்கள்.
தண்ணீர் இல்லாத காவிரியைப் பார்க்கத்தான் முடியுமா.
நிலத்தை நம்பி வாழ்ந்த அத்தனை விவசாயிகளின் உயிருக்கு யார்
பொறுப்பு.
 தண்ணீருக்காகப் போராடிய சென்னை நாட்கள் நெஞ்சை வரள வைத்துவிட்டன.
தண்ணீர் வாங்க பணம் இருப்பவர்கள் பிழைத்தார்கள்.
  நடு இரவில்  நிலத்தடி பம்ப் அடித்து இரண்டு மூன்று குடங்கள் சேமித்த எங்கள் ராணி போன்றவர்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்.
எப்பொழுதுமே வரளாத எங்கள் கிணறு ஆரத்தி கரைத்த மாதிரி வண்ணத்தில் நீரைக் கொண்டது ஏன்.
  போர்வெல்லிலும் அடைப்பு. வரிகட்டித் தண்ணீர் அனுப்பிக் கொண்டிருந்த
அரசுக்கு வேறு எத்தனையோ கவலைகள். பணம் கட்டி வீட்டுக்கு வந்த Metro லாரியில்
எங்கள் Sump வரை அனுப்ப பைப்பின் நீளம் பற்றவில்லை. அந்த இடத்திலேயே,
அந்த வண்டி ஓட்டுனர் வேறு ஒருவருக்குத் தண்ணீர் விற்றுவிட்டார்.
இணையத்தில் பார்த்தால் Water delivered என்று வருகிறது.

வாழிய செந்தமிழ் வாழ்க நற்றமிழர். வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு.
ஆடிப்பெருக்குக்கான வாழ்த்துகள்.

Thursday, July 27, 2017

சீதை, ராதை,கோதை, மீரா இன்னும்.....

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
Add caption
முதல் இருவரும்   புராண நாயகிகள் முறையே ராமனுடனும் , கண்ணனுடனும்   கூடும்  அனுபவங்களை படித்திருக்கிறோம்.
நம் ஆண்டாளோ, நினைவிலேயே திருமணம் செய்து ,கனவிலேயே  காளை யைக் கண்டு,  அரங்கனை அடைந்தாள்.
மீராவும் அதே போல  உருகி உருகிக் கண்ணன் தாள் அடைந்தாள்.
என்ன ஒரு மன உறுதி.
எத்தனை எதிர்ப்புகளையும், கேலிகளையும், பழிப்புகளையும் சந்தித்தார்களோ.
இப்பொழுதோ, இந்த நாளில்  திரு ஆடிப்பூர மங்கைக்கு நிகர் வேறு யார்.
எந்த விதை இப்படி ஒரு ஆல  விருட்சமாக
அவர்கள் உள்  புதைந்தது.

என்ன ஒரு வலிமையான எண்ணம் இருந்தால், மானிடர்க்கென்று வாழ்க்கைப் படேன்  என்று சொன்ன வண்ணம் செய்தாள்  கோதை. ஆச்சர்யமான அதிசயமான பிறவி.
திருவிடந்தை கோவில் சென்ற பொது மனதில்  உலாவியவள் கோதை தான்.

பூமா தேவி திருமால் புகழ்  பாட வில்லிபுத்தூர் வந்தாள்  என்று முக்கூர் ஸ்ரீ லக்ஷ்மிநரஸிம்ஹ சுவாமிகள் சொல்வார்..
அதைக் கண்கூடாக மட்டப்  பள்ளி   க்ஷேத் ரம்   சென்ற பொது பார்த்தோம்.  அந்த ஊர் மக்களுக்குத் தமிழ் தெரியாது. ஆனால் கோதையைத் தெரியும்.
தினம் அவளைத்  தோளில்  ஏற்றி க்  கொண்டு பாவைப் பாடல்களை பா டிக் கொண்டாடிய அழகே அழகு.
அவர்கள் பக்தி கோதையின் பக்திக்கு குறைந்ததில்லை.
கோதை  தன்  பாசுரங்களில் கறவைகள் பின் சென்று கானம் சென்று உண்ட மகிமையை அவர்கள்  நேரிலேயே  செய்து காண்பித்தார்கள்.
அம்மா கோதா , உன்னை எட்டு வயது வரை த் தரிசனம்  செய்யும்
பேறு
 கிடைத்தது. உன் மண்ணில் விளையாடும் புண்ணியம் கிடைத்தது. உன் தேரில் ஏறிக்  குதித்துப் புரண்டோம். உன் கண்ணன் மேய்த்த பசுக்களின் பாலின் சுவையில் வளர்ந்தோம்.

அனைத்திற்கும் பூர்வ ஜென்ம புண்ணியமே காரணம். நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பூங்கொத்தாய் எந்நாளும் எங்கள் இதயத்தில் இருந்து  வழி நடத்து.  ஆண்டாள் ரெங்கமன்னார் திருவடிகள் சரணம். பெரியாழ்வார், கருடாழ்வார் திருவடிகள் சரணம்.

Wednesday, July 26, 2017

ஆடிக் கொருதரம் அமாவாசைக்கு ஒரு தரம்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

வலைப்பூவில் எழுத்துக்களை பதிவதால்
மனா பாரம் குறைக்கிறதென்று நினைத்தேன். பல நல்ல இதயங்களை நோகடிக்கிறேன் என்பதை தாமதமாகப் புரிந்து கொள்கிறேன்.
துன்பம் என்பது யாருக்கு இல்லை.
மரணத்தை விடக் கொடிய   வியாதிகளில் துன்புறுபவர்களை , எத்தனையோ நபர்களை சென்னையில் தங்கி இருக்கும் போது பார்த்தேன்.

முக்கியமாக முதியவர்கள்.
முன்னெல்லாம் இல்லாத அளவுக்கு ,வயது கூடிக் கொண்டே போகிறது.
எண்பதுகளில் 90 களில்  இருந்த அளவு கட்டுக்கோப்பான குடும்பங்கள் இல்லை.
எங்கள் தெருவிலேயே  என்னைவிட வயதான பெண்மணிகள்  ஓரளவு சமாளித்துக் கொள்ளுகிறார்கள்.
ஆண்கள் அந்த அளவிற்கு மனவலிமை கொண்டது   போலத்  தோன்றவில்லை.
என் கணவரின் சிறுவயதுத் தோழர், பிரமாதமாகக் கிரிக்கெட் விளையாடுபவர்,  அறுபது வருடங்கள்  தாம்பத்தியத்திற்குப் பிறகு மனைவியை இழந்த அதிர்ச்சியில்    மனம் பிறழ்ந்திருக்கிறார்.

வழக்கமாக  நடக்கும் விஷயம் இல்லை இது. எல்லாக் குடும்பத்தைப் போல இவரது மகன் மக்கள் இருவரும் ஆஸ்திரேலியாவில்.
தந்தைக்கு வேண்டும் அளவு வசதி செய்து விட்டு
தம் தம் ஊருக்குத் திரும்பிவிட்டனர்.  மனைவி யைப் பிரிந்த வருத்தத்திலு ம்  அக்கம் பக்க  விஷயங்களில் மிக அக்கறை காட்டி, அன்றாட வேலைகளைக் கவனித்து வந்தவர்க்குத் திடீர்  என்று மன அழுத்த நோய் வந்து விட்டது.

நான் முன்பெல்லாம் அவரும் மனைவியும் அழகாக  அனுமன் கோவிலுக்குப் போவதையும், மாலை நாகேஸ்வர ராவ் பூங்காவில் நடை  பயிற்சி  மேற்கொள்ளுவதையும் இவரிடம் சொல்லி காட்டுவேன்.
அட எவன் மா நடப்பான் அங்க. எல்லாம் உட்கார்ந்து அரட்டை அடிக்கிறார்கள் என்று சிரிப்பார் சிங்கம்.

இந்த தடவை அவரைக் காணாததால் பால் கொண்டு வருபவரிடம் விசாரித்தேன்  அய்யா எல்லாத்தையும் மறந்து போயிடறாருமா. மகன் வந்து வைத்தியம் செய்தார். இப்ப தூக்க மாத்திரை கொடுக்கிறாங்க.
காலையில் எழுந்து  முகம் கழுவி பலகாரம் அருந்திவிட்டு, மாத்திரை எடுத்துக் கொண்டு தூங்கப் போய்விடுகிறார்.
         இன்னும்  கொஞ்ச  நாட்களில்  நகருக்கு வெளியே இருக்கிற   முதியோர் இல்லத்துக்கு  அழைத்துப் போகிறார்கள். என்று வருத்தத்துடன் சொன்னார்.
          வயதானாலும் மிகச் சுறு சுறுப்பாக இயங்குபவர்களையும் பார்த்தேன்.  நடந்து சென்று வேலை முடித்தவர்கள் இப்பொழுது வண்டியில் சென்று அதே உத்ஸாகத்துடன்   வேலை செய்து கொண்டு இருக்கிறார்கள் .
                                யாருக்கு  என்ன என்று யாரோ எழுதி வைத்த விதிப்படி நடக்கிறது.  மனமகிழ்ச்சி இருந்தால்  வாழ்வும் மகிழ்ச்சிதான்.  எல்லா வசதியும் இருந்தும்  துணை இழந்தவர்கள் முடங்குகிறார்கள்.  துணை மறைந்தாலும் ஆட்டோவிலாவது எரிக் கபாலி தரிசனம் செய்யும் வாசுமதி அம்மாவும் இருக்கிறார்கள் 😊

Tuesday, July 11, 2017

சென்னை நகரிடம் விடை பெறுகிறோம்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

இந்த நான்கு  வருடங்களில்  நான்கைந்து தடவை வந்து சென்றேன்.
இந்த நான்கு  வருடங்களில்  நான்கைந்து தடவை வந்து சென்றேன்.
அப்போதெல்லாம்  அனுபவிக்காத  தண்ணீர் கஷ்டம் இந்தத் தடவை முறுக்கி
விட்டுவிட்டது இயல்பான வாழ்க்கையை.

 கிணறு தூர் வாரியும் மஞ்சள் வண்ணத்தில் தான் 
தண்ணீர். சென்னை  மெட்ரோ  உதவியில் சில நாட்கள் ஓடின.
இந்தத்த் தொந்தரவு பொறுக்க முடியாமல் குடும்பத்தில் சில பேற் பிறந்தகலம் சென்றனர். குழந்தைகள் மட்டும் என்னுடன் தங்கினர்.
அவர்களுக்கு எல்லாமே  உத்சாகம்தான்.
குழந்தைகள்  கபடில்லாத அன்பை மனம் கொண்ட அளவு அனுபவித்தேன்.
 பழைய படங்களைச் சேமித்தேன்.

நல்ல நிகழ்வுகள் அல்லாத நிகழ்வுகள் எல்லாம் மனதைப் பக்குவப் படுத்தும் என்றே 
நினைக்கிறேன்.

ஒரு சில நண்பர்களைத் தவிர மற்றவர்களிடம் அளவளாவ முடியவில்லை.
கொடுப்பினை இருந்தால் மீண்டும் சந்திக்கலாம்.
இறைவன்  அனைவரையும் காக்கட்டும்.

Wednesday, June 28, 2017

இனிதாக நிறைவேறிய மகிழ் நிகழ்வு.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டுமகடந்த ஞாயிறு பேரனின் உபநயன பிரும்மோபதேசம்  நிறைவாக நடந்தேறியது.
என் பங்களிப்பு  என்பது  வருபவர்களை  உபசரித்தல் ஒன்றே.
பாலிகை சேர்த்து  கும்மி  அடித்துக் கொண்டாடியதைப் பார்க்க  கூட  நேரம் இல்லை.

பெண்ணின் புகுந்த வீட்டார்,  எங்க  சம்பந்தி  இல்லாத  குறை தெரியாமல்  ,நல்ல ஏற்பாடுகள் செயதிருந்தார்கள். நமக்கு  வேலை  சீர் செய்வது ஒன்றே.  அதை எங்கள் புதல்வரகள் சிறப்பாக  நிறைவேற்றினார்கள்.
ஒரே ஒரு குறை  இணைய நண்பர்களை அழைத்துச் சிறப்பிக்காத து.

இன்னம் ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்காமலா  போகும்!அனைவரும் இனிதாக வாழவேண்டும்.

Saturday, June 17, 2017

நிகழ்வுகள்.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
நினைவுப்பசுமை.  இந்த மாதக் கடைசியில்  நல்ல நிகழ்வு  பேரனின்  உபநயனம்.  பூர்ததியானதும் அமெரிக்கப் பயணம்.
மீண்டும் பார்க்கலாம்.

Friday, May 26, 2017

ஒரு குழந்தையும் ஒரு தாத்தாவின் மறைவும்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

ஏன்பா நீதானே  ஒயிட் ஹேர் இருந்தா உம்மாச்சி அழைச்சுண்டு போவார்னு சொன்ன.
ஆமாம் கண்ணா.
தாத்தா தலைல க்ரே ஹேர் தானே இருக்கு.
உம்மாச்சி சரியாய் பார்க்காம அழைச்சுண்டு போயிடப் போரார்ப்பா.
தாத்தாவைப் பொட்டி யிலிருந்து
எடுத்துடுங்கோ.

Wednesday, May 24, 2017

N.S. Raghavan... நல்ல தம்பி 1950 June 10 May 22 nd 2017

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
 அருமை அன்பு,மாண்பு, பக்தி. எல்லாமாக ஒரு உருவம் என் சகோதரன்.
25 வருடங்கள் நோம்பு போல் , வாழ்க்கை, இருதய சிகிச்சைக்குப் பிறகு. தந்தைக்கு அடுத்தபடி இன்னும் அதிகமாக என்ன என்னிடம் பிரியம் கொண்டவன்.
முரளி, தலை முடி  வெட்டிக்கோடா.
முரளி சட்டை இல்லாமல் இருக்காதே  டா. எனக்குப் பார்க்க முடியல.
சரி இதோ போறேன்  ரெவ் னு சொன்னதைச் செய்துவிடுவான்.
அவனுக்கு வாய்த்த மனைவியோ தங்கம்.
 கணவனுக்காக எத்தனையோ விரதம் .கோவில்கள்.
மகன் தந்தை சொல் மீறாத பிள்ளை. அப்பா இந்தக் கோவில்னு சொல்ல வேண்டியதுதான். அடுத்தவாரம் பயணம் கிளம்பி விடுவார்கள். குருவாயூர், திருமலை, ஸ்ரீரங்கம், கும்பகோணம் என்று வண்டி பறக்கும்.
 60 வயது வரைத் தன அலுவலகத் தலைமைப் பொருப்பைப் பார்த்துக் கொண்டவன் , சேர்த்த பணம் போதும் என்று பக்தி மார்க்கத்தில் இறங்கிவிட்டான் .
பேத்தியின் காவலன்.மாணவன் என்று பல அவதாரம்.
ஒரு நொடி உட்காராமல் ஏதாவது செய்து கொண்டிருப்பான்.
இதோ இரண்டு நாட்களுக்கு முன் அதிகாலை ஒரு வினாடியில் இறைவன் அழைத்துக் கொண்டான்.
நான் இங்கிருக்கிறேன்.
என் உயிராக நேசிப்பவர்களைக் கண்ணாடிப் பெட்டியில் பார்த்து அலுத்துவிட்டது.
நான் இந்தியா  செல்லவில்லை. அதற்குத்தக்க சரியான
விமான டிக்கட்டும்  கிடைக்கவில்லை.
அடுத்த நாள் போவதற்குள் காரியங்கள் முடிந்திருக்கும்.
மௌனம்  காத்துக்   கண்ணீர்வடிக்க மட்டுமே தெம்பு.

இனி வரும் சிரம நாட்களை எதிர்கொள்ள இறைவன் துணை இருப்பான்,. இதுவும் அவன் சொல்லிக் கொடுத்து
தான்.  நன்றி முரளி.

Sunday, May 14, 2017

அன்னையர் தின வாழ்த்துகள் மே 14 2017

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
என் அம்மாவுக்கு என் தலை முடியை சீவி
சிடுக்கெடுத்து, நீண்ட பின்னலை
சிலும்பில்லாமல் பின்னி, துளியே துளி
நுனி முடி விட்டு ரிப்பனும் கட்டிவிடுவதில்
அத்தனை இஷ்டம்.

என்னைவிட அடங்காப் பிடாரியாக என் முடி சிடுக்குகள்.
எண்ணெய் தேய்த்து, கண் எரியாமல் உசிலம்பொடி
போட்டு அலசித் தேய்த்து ,உலர்த்தி,
சொகுசாக சாம்பிராணிக் கூடையில் உலர்த்தி
 இரட்டைப் பின்னல் வெள்ளியன்று உண்டு.
தலையில்  ஏதோ திண்டுக்கல் உஷ்ணத்தில்  வந்த கட்டிக்காக எத்தனை கைவைத்தியம்
பார்க்கமுடியுமோ அத்தனையும் செய்தாள்.
சிறிவெங்காயம் அரைத்து வதக்கிப் பற்றுப் போடுவாள். அவள் போற்றீப்
பாதுகாத்த முடியைக் காப்பாற்றமுடியாமல் இருபது வருடங்கள் தவித்தேன்.
என் மாமியார் இறைவனிடம் சென்றவுடன் மெல்ல ஆரம்பித்தது
முடிவெட்டும் புராணம்.
என் மகளின் தோழிகள் அதிர்ந்தார்கள்.வேண்டாம் ஆன்ட்டி
என்று சொல்லிப் பார்த்தார்கள் .அவர்கள் அனைவருக்கும் நீளமுடிதான்
என் பெண்ணையும் சேர்த்து.
 கொத்தமல்லிக்கட்டாக முடிந்த முடியை
இதோ இரண்டு வருடங்களாக அம்மாவுக்காக வளர்க்கிறேன்.
இந்த வயதில் தேவையா என்று தோன்றினாலும்,
பாவம் எங்க அம்மா எங்கிருந்தாவது
பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்,மகிழ்வார் என்றே நம்புகிறேன்.
என் பேத்திகளுக்கும்  நீளமுடிதான். ஒரு அங்குலம்.
கூட  நறுக்க விடமாட்டார்கள்.

Wednesday, May 10, 2017

அழகர் ஆற்றில் இறங்க ........

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்..
அழகர் மலை மன்னர் வந்தார்
ஆற்றில் இறங்க அண்ணல் வந்தார்.
 கள்ளர் மலை கள்ளர் வந்தார்//  கோதை மனம் மகிழ்  மன்னர் வந்தார்.
பச்சை ப்   பட்டுடுத்தி  சுந்தரன் வந்தார்
பசும்பொன்னால் ஆன பெருமாள் வந்தார்.
மதுரை மனம் மகிழ அரசர் வந்தார்
ஆண்டாள் கைமாலை அணிந்த காளை  வந்தார்.
தங்கப் பரியேறி விமலன் வந்தார்
அழகுத்  தோளுடை   அழகர் வந்தார் .
வையம் செழிக்க,
பொன் பயிர் விளைய
அழகா நீ அருள் புரி .

Friday, May 05, 2017

முதுமை ஒரு வரம்.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்..      சொல்லாத சொல்லுக்கு விலையேதும் இல்லை.
உண்மை தான். அன்பு வார்த்தைகள் அதிகம் பேசாமல்
முதுமை கழிவது மிகச் சிரமம்.
அதைவிடச் சிரமம்
செய்யாத செயலுக்குப் பழி ஏற்பது.  லக்ஷ்மிப்
 பாட்டி ஒரு தடவை இது போல மாட்டிக் கொண்டார்.
மருமகள்  கணவனிடம் சொல்ல,
  மகன் பாட்டியிடம்  சுடு சொல் சொல்ல
பாட்டி விழித்தார்.
நான் ஒண்ணும் சொல்லலியேப்பா.
 பக்கத்துவீட்டுச் செல்லியிடம் சாதாரணமாகத்தான் சொன்னேன்.
அவளுக்கு ஏதோ மனக்குறை. சரியா சாப்பிட முடியலை. ஒவ்வொரு தடவையும்
அவள் ...மருமகள்
கணக்கு எழுதும்போது நான் ஏதோ தப்பு செய்யற மாதிரி இருக்கு.  இப்படின்னு.,,,,,
 புத்திசாலிதான் அவள். 65 வயதில் இத்தனை கிழடு தட்டிப் போச்சென்னு
வருத்தமாக இருந்தது.

ஆதரவா நாலு வார்த்தை சொன்னேன். அவளுக்கு நாலும் பிள்ளைகள்.
 இரண்டு நாட்கள் அங்கே போய் இருந்துவான்னு.
மத்தபடி இந்த அகத்தைப் பற்றிப் பேசலியே என்று.
   இனிமே அங்கே போகாதே. நீ அவளைவிடப் பெரியவள்.
எத்தனையோ சௌகர்யமாக இருக்கிறாய்,
வாயால் கெடுத்துக் கொள்ளாதே என்று பொரிந்துவிட்டுப் போய்விட்டான்.
  ஆஹா,நமக்கென்று ஒரு நல்ல தோழி இருந்தாள்.
இனி எப்படி என்றவளுக்கு, வரப்பிரசாதம் பேத்தி வழியாகக்
கிடைத்தது. புத்தக சந்தையில் வாங்கியதாக, லக்ஷ்மி கடாக்ஷம்,
 அமரதாரா, கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் எல்லாம்
கொடுத்துவிட்டுப் போனாள்.
  கையில் வைத்துப் படித்தால் கை வலிக்கும் என்று கூடவே
ஒரு அலுமினிய மேஜையும் வாங்கி வந்திருந்தாள்.
  நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் பாடல் தான்
நினைவுக்கு வந்தது லக்ஷ்மி பாட்டிக்கு.
  தாளுண்ட நீரைத் தலையால் தரும் தென்னை
போன்ற பேத்தியை ஆதரவுடன் அணைத்துக் கொண்டாள்.

Tuesday, May 02, 2017

Shilthorn Switzerland

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
17ஆம்தேதி காலை மழையோடு ஆரம்பித்தது. எங்களுக்குள் விவாதம். நாம் போகப் போகும் இடம் ஒரு மலைச்சிகரம். அங்கே மதிய உணவுக்குப் போய்விடலாம்.
மழையிருந்தால் ஒன்றுமே பார்க்க முடியாது. அந்த மழையை இங்கயே பார்த்துக் கொண்டு சீட்டுக்கட்டு ராஜா பாடலாமேன்னு ஒரு யோஜனை,.
பையனோ இவ்வளவு தூரம் வந்து உள்ளே உட்காருவானேன்.
குடையிருக்க கோட் இருக்க மழைக்குப் பயமேன்னு டயலாக் சொன்னதும் பத்து நிமிடத்தில் ரயில் நிலையத்தில் இருந்தோம்.
கையில் சாப்பாடு எடுத்துக் கொள்ளவில்லை . பேத்தியின் இரண்டாவது  பிறந்த நாள்  அன்று:)
அதனால் அவ பேரைச் சொல்லி எல்லோருக்கும் மலையுச்சி ரெஸ்டாரண்டில் மகன் எங்களுக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கப் போகிறான் 
ரயில் நிலையத்தில் வண்டி வர இன்னும் இருபது நிமிடம் இருக்கும் என்ற நிலையில்
மழையைப் பார்த்து,சத்தமில்லாமல் அது விழுவதை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது,
ஒரு டாக்ஸிக்காரம்மா வந்தாங்க.
அவங்க எங்களைப் பாதிதூரம் கொண்டு விடுவதாகவும் 100ரூபாய் கொடுத்தால் போதும்னு சொல்லவும், சரி அந்தப் பயணத்தையும் சவாரியையும் ரசிக்கலாமேனுட்டு அந்தப் பெரிய வண்டியில் அனைவரும் ஏறிக் கொள்ள மழையில் வெகு லாவகமாக வண்டி ஓட்டினார் எலிசபெத் .
அவரும் கணவருமாக க்ரின்டெல்வால்டில் இருபது வருஷமாக வாடகை வண்டிகள் ஓட்டுகிறார்களாம். நல்ல வருமானம். இந்தியர்களும் ,ஜப்பானியர்களும் தான் அதிகம் வருகிறார்கள் என்றார்.
இன்னும் பத்து வருடம் ஓட்டலாம் என்றதும்,நான் அவசர அவசரமாக ஏன் வயது வரம்பு உண்டா என்றேன். ஓ,நோ எனக்கு அப்ப 70 வயசாகிவிடும்
என்றாரே பார்க்கலாம்.!!!!!
அப்ப இவருக்கு இப்ப அறுபது. அழகா சம்பாதிக்கிறாரேன்னு எனக்கு ஆற்றாமையும், தன்னிரக்கமும் மிகுதியாச்சு.
சே, நாம எல்லாம் என்ன கணக்கில சேர்த்தி. இதைப் பாரு என்ன ஜம்முனு வண்டி ஓட்டறது. மழை,மின்னல் அப்படீனு ஒரு பயம் உண்டா. எங்க சிங்கம் வண்டீ ஓட்டறதில சமர்த்தர்னா இவ மகா சமர்த்தியா ஓட்டறா.
சாப்பாடுனு ஒரு ரொட்டியும் ஒரு சாஜேஜும் கடித்துக் கொண்டாள்.
சிக்குனு இருக்கா. பளபளனு முகம் ஒரு சுருக்கம் கிடையாது.
சுதந்திரம் அப்படி இப்படீனு மனசு பொருமிப் பொருமி,
என் நெத்தி சுருங்கியே போச்சு.
சிங்கம்தான் அவளுடைய  பக்கத்து ஃ ப்ரண்ட் சீட்டில் உட்கார்ந்து அவள் ஓட்டும் அழகை கமெண்ட் செய்து கொண்டிருந்தார். 'வேகம் குறையாம
 ஒரு ஜெர்க் கூட இல்லாம எப்படி ஓட்டறா பார்த்தியா'ன்னு என்னைத் திரும்பி பார்த்துக் கேட்டார்.
ஆங், வண்டி நல்ல வண்டி, ரோடு பள்ளம் மேடு கிடையாது, அப்புறம் என்ன?
நானும்தான் ஓட்டுவேன் என்றேன்.
'பையா அம்மா வண்டி ஓட்டக் கத்துக் கொண்டது ஞாபகம் இருக்கா ராஜான்னு' சிரிச்சார்.
ஆஹா மறக்குமா,என் பிஞ்சு வயசு நிகழ்ச்சிகள் ஆபத்துகள்ள அதுவும் ஒண்ணாச்சே.னு எங்கியோ பார்த்தான்எங்க சின்ன மகன்.
போச்சு இன்னிக்கு சம்பந்திகளுக்கு இன்னோரு விருந்துனு நான் அவனைத் தடுக்கப் பார்த்தேன்:)
பார்க்காதடா,கொசுவத்தி கொளுத்தறது என்னோட உரிமை.அதை நீங்க எல்லாம் பறிச்சுக்கக் கூடாதுன்னாலும் கேக்கலை.
இன்னும் ஒரு சீட்டுப் பின்னாலிருந்த பெண்டாட்டியப் பார்த்து அம்மாவுக்குக் கார் ஒட்டத் தெரியும்பா என்றான்.
நிஜமாவா சொல்லவெ இல்லையே என்றும் அவளும் ஒத்துப் பாடினாள். ''ஆனால் பாதசாரிகளின் நலத்தை உத்தேசித்து திருச்சி போக்குவரத்து இலாகா,
லைசென்ஸ் கொடுக்க மாட்டேனுட்டாங்க''ன்னான்.
ஏம்மா நல்லா எட்டுப் போடலியான்னு மருமகள் கேட்டாள்.
எட்டா!!உங்க அம்மா பதினாறே போட்டு இருப்பா. என்னா ஆச்சுன்னா
நானும் குழந்தைகளும் வண்டியில் இருந்ததால மரத்தோரமா நிறுத்திட்டா:)
க்ளட்ச்சையும் பிரேக்,ஆக்ஸிலேட்டர் எல்லாத்தையும் மாத்தி மாத்தி அழுத்தினா வண்டி ஓடும்னு நினைச்சு,ஆக்சிலேட்டர்,ப்ரேக் ரெண்டையும் இரண்டு பாதத்தில பிடிச்சுண்டு விடவே இல்லை. அப்படியே வண்டி எங்க போறோம்னு தெரியாம திணறிப் போச்சு.
எதிர்த்தாப்பில போலீஸ்காரர் அவர்மாட்டுத் தன் வேலையைப் பார்க்க சைக்கிளில் போய்க் கொண்டிருந்தார் எங்க வண்டி துள்ளறதைப் பார்த்துட்டு
ஆஹ்ஹ்னு சைடு வாங்கி பள்ளத்தில இறங்கிட்டார்.
அவரைப் பார்த்ததும் அம்மாவுக்கு உதறல் எல்லாத்தையும் விட்டுட்டா. வண்டி
ரோடைவிட்டுக் கீழ வயலில் இறங்கி தத்தி தத்தி ஒரு புளியமரத்திலடில போய் நின்னுது. ஹாய்னு சத்தம் போட்டுட்டுனு நீங்க எல்லாரும் இறங்கியாச்சு.
அவர் நிறுத்தினதும் நான் வண்டியை நிறுத்தின வைபவத்தை எல்லோரும் ரசிச்சுக் கொண்டாடினாங்க.
கூடவே இவர் என்னை அநேகமா போலீஸ் பார்த்து
உன்னை லாக் கப்பில வைப்பாங்க. அதுவும் அப்ப 1974ல ஏதோ ஒரு நெருக்கடி அரசியல்னு நினைக்கிறேன்.
உன்னை அவன் லேசில விடப்போறதில்லன்னு ,வேணும்னா நாங்க செல்வம் லாட்ஜில சாப்பிட்டுட்டு உனக்கும் ஏதாவது கொண்டு வரோம்னு சொன்னது
எல்லாம் நினைவுக்கு வர எனக்கே என் அசட்டுத்தனம் சிரிப்பாக இருந்தது.
எப்படியோ அந்த அழகான ஃபியட் கார் சேதாரம் ஏதும் இல்லாம வெளில வர அந்தக் கான்ஸ்டபிளே உதவி செய்தார்.
அம்மா, அய்யாதான் ஜம்முனு ஓட்டறாரே, நீங்க சொகுசாப் போங்கம்மா. எதுக்கு இந்தக் கஷ்டமெல்லாம்னு ஓதிட்டுப் போனார்.
இப்பவும் திருச்சி ஏர்போர்ட் ரோடைப் பார்த்தால் அந்தப் புளியமரத்தையும் பார்த்துப்பேன்:)
நமக்கு ஞானம் வந்த இடமில்லையா!!
இப்படியாகத்தானெ திருமதி எலிசபெத் க்ராஃப் உபயத்தில் சம்பந்திகளுக்கு ஒரு கதை கிடைத்தது. நமக்கும் ஒரு பதிவு கிடைத்தது:)









Sunday, April 30, 2017

சர்க்கரை இனிக்கிற சர்க்கரை

Add caption
Add caption
எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.

இதெல்லாம் மற்றவர்களுக்குத்தான் எனக்கில்லை சொக்கா.
இப்ப எல்லாம்  வருத்தம் விலகிவிட்டது.. சர்க்கரை பதப்  படுத்திவிட்டது.
2004 ஆம் வருடம் ஒரு எதிர்பாராத நாள் தம்பி  மறைந்தான்.
சின்னவன். காலை  சுற்றி வந்தவன்.
 பத்து நாட்களில் மகன் களுக்குத் திருமணம்.
முதல் நாள் அத்தனை மாடிகள் ஏறி இறங்கி
எல்லோரையும்  அழைப்பிதழ் கொடுத்து  மனைவியும் கூட அழைத்துப்போய், மயில்கண் வெட்டி புரள புரள அவன் வந்த காட்சி,என்னை திகைக்க வைத்தது.
   டே ,,, யாருக்கு கல்யாணம்   . உனக்குன்னு யாராவது தப்பா
நினைத்துக் கொள்ளப்  போகிறார்கள், என்று கேலி செய்தது நினைவுக்கு வருகிறது .

பிறகு வந்ததெல்லாம் கனவு.  திருமண முதல்நாள் தலை சுற்றி விழுந்தது
காலை உடைத்துக் கொண்டது எல்லாம் முன்னுரை.
முழுப் பரிசோதனை தொடர்ந்தது.
கண்டு பிடித்தார்கள்  என் உடலில் ஓடும் இரத்தத்தில்  சர்க்கரை அளவு 400
எட்டி இருந்தது. அதுவும்   ஃ பாஸ்டிங் 😈
ரத்த அழுத்தம், கொலஸ்ட்ரால் எல்லாம் பக்கவாத்தியம் .
டி  ஜெ. செரியன்  முதல் டாக்டர்.  என்  குடும்பத்துக்கு  காட் ஃ பாதர்.
அவர் போட்ட மிரட்டலில்  45 நிமிடம் தினம் நடக்க ஒத்துக் கொண்டேன்.
சிங்கத்தையும் மிரட்டினார். அவ  விழாம கூட நட .
நான் சிரித்துக் கொண்டேன்.
மெல்லநட சரோஜாதேவி நான்.  நாலு கால்  ஓட்டம் அவருடையது.
வண்டியில் மெரினா போவோம்.
கடலைப் பார்த்தே நிற்பேன்.
சைலன்ட் உரையாடல் அதனுடன். அதற்குள் அவர் நேப்பியர் பாலம் வரை போயிருப்பார். நானும் ஆடித்தேர் மாதிரி  வேக நடைக்காரர்களுக்கு வழிவிட்டு  கிரேசி மாது, பாலாஜி, மொட்டை பாஸ்கி, நம்பியார், சிவக்குமார் அவர் மனைவி   எல்லோருக்கும்  வணக்கம் போட்டுவிட்டு நடப்பேன். தி எம்  எஸ் கூட நடக்க வந்திருக்கிறார்.
விஸ்வநாதன் சார்.  ஒரு மகிழ்ச்சியான வேலைகள் அவை.
நான் பாதி தூரம்  கடக்கும் போது  சிங்கம் திரும்பி வந்து கொண்டிருக்கும்.
  எனக்குப் பசி எடுக்கும். முகத்தைப் பார்த்து சரவணபவன்
போலாமா  என்பார். ஆமாம் கால் வலிக்கிறது. திரும்பிடலாம் 😊
என்று சிரிக்காமல் சொல்வேன்.

இப்படி ஒழுங்காக நடந்ததால்  இரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஒரு மாதிரி  ஒரு லெவலுக்கு வந்தது.      
 இந்த புராணம் இப்ப எதுக்குன்னு சொல்கிறேன்.
ஊரை வீட்டுக் கிளம்பும்போது ஒரு பத்துமாதத்துக்கான மருந்துகளை எடுத்துக் கொள்வது வழக்கம்.
அப்படியும் ஒரு தேசம் போய் அடுத்த தேசம் போவதற்குள், நடுவில்
அங்கங்கே மேற்கொள்ளும் பயணங்கள்
எல்லாம்  சர்க்கரையை மேலே கீழே தள்ள ஆரம்பித்தன.
நயாகரா போகும்போது மருந்தெடுக்க மறந்தேன். அங்கே இருந்த வைத்தியரிடம் சொல்லி அவர் மிக நல்லவராக  இருந்த காரணத்தால் எப்படியோ சமாளித்தேன்.
கூட வருபவர்கள் பாடு யோசித்துப் பாருங்கள். பாவம் இல்லையா
இதோ ஹிஸ்டரி  ரிப்பீட்டிங் .இங்கே  செப்டம்பர்  மாதம் வரும்போது ஆறு மாதத்துக்கான  மருந்துகளே எழுதி எடுத்துக் கொடுத்தார்.
இதோ ஏழு  மாதங்கள் கடந்து விட்டன.
மருந்து தீரும் நேரம். மகன்  வேலை பொறுப்புகள் நிறைய. அவன் என்னைக் கூட்டிப் போய்  மீண்டும் திரும்ப வேண்டும் மருந்துகளை வாங்கிக்  கொண்டு.
 கடவுளே தவிப்பு அதிகமானது/ அப்போதுதான் எழுத்தாள திருமதி வித்யா சுப்பிரமணியம் இந்தோனேசியா வர போவதைச் சொன்னார்.
எனக்கு அப்போ கூட உரைக்கவில்லை.
பெண் தான் உற்சாகம் கொடுத்தால். நீ அவர்கள் உதவியைக் கேளும்மா. மறுக்க மாட்டார் என்று.
மிகத்தயக்கமாக இருந்தது.
தைரியம்  வரவழைத்துக் கொண்டு உள்பெட்டியில் கேட்டேன்.
உடனே சரி என்றுவிட்டார். மருந்துகளைக் கடையில் சொல்லி வல்லபா ஸ்ரீனிவாசனி டம் கொடுத்து அது வித்யா அம்மாவையும் அடைந்து இதோ அவர் மகள்  வீட்டில் இருக்கிறது.  முக நூல்  அறிமுகம் மட்டுமே. நேரில்  இன்னும் பார்க்கவில்லை. வல்லபா எங்க ஊர்ப் பெண். வீட்டுக்கும் வந்திருக்கிறார். அவர் செய்த உதவி சொல்லில் அடங்காது.

எல்லோருக்கும்  மேலே  இருக்கும்  கடவுளின்  கருணை.
குருவாயூரப்பன் பக்தை வழியாக  வந்த வைத்தியம்.
அனைவரும் நலமே வாழப் பிரார்த்தனைகள்.